biografie

Het is niet leuk als je in het begin van de zeventiger jaren als zeventienjarige scholier plotseling het idee krijgt om te gaan duiken. De spaarpotten van scholieren waren in ieder geval in die tijd niet zodanig gevuld, dat die, zeker toen nog, prijzige hobby daarvan betaald kon worden.
Dan maar blijven voetballen dus.

23 Jaar later was ik iets ouder en wijzer (?) en had intussen de tijd gehad om de spaarpot wat te vullen. Na een aantal jaren aan schietsport gedaan te hebben vond ik het tijd om mijn wapens aan de wilgen te hangen en ging mijn jongensdroom verwezenlijken : ik ging duiken ! Dit zeer tegen de wens van mijn wederhelft in, want zij vond het best eng, dat ik onder de waterspiegel ging vertoeven. Maar soms moet een man doen wat een man moet doen, dus heb ik in de spaarpot gegraaid en een uitrusting gekocht.

Ik wist toen nog niet, dat duiken het risico van verslaving in zich heeft !!
Nu, na ruim zevenhonderd duiken, wel !!

Na een aantal jaren gedoken te hebben begon de gedachte bij me op te komen, dat het wellicht leuk voor het thuisfront zou zijn als ik kon laten zien waarom ik vaak zo enthousiast thuiskwam na een duik. Wellicht, dat ik daardoor niet langer voor gek verklaard zou worden, want wie gaat er nu in dat smerige, koude en donkere Nederlandse water voor z’n lol rondzwemmen ?

Ik deed dus wederom een greep in de spaarpot en kocht een Epoc analoge camera.
Prachtig !! Ik kon nu onder water gaan fotograferen !!
Helaas is er nooit iemand in staat geweest om te ontcijferen, wat er op de doorsnee foto te zien zou moeten zijn. Het was te zien, dat de foto onder water gemaakt was, maar daar hield het dan ook mee op.
Alleen in het heldere water van de Rode Zee heeft de camera goede diensten bewezen, daar heb ik een mooie serie dia’s kunnen maken.
Drie jaar later, voor een reis naar Bonaire, heb ik nog eens in mijn spaarpot gekeken en ontdekte, dat ik met wat overredingskracht in de richting van mijn wederhelft in staat was om een digitale camera met onderwaterhuis aan te schaffen. Gelijk maar gedaan, begint eer ge bezint ! Ik heb toen bewust voor één van de goedkoopste camera’s gekozen omdat ik eerst eens wilde leren fotograferen onder water.
Die camera, een Olympus C350, is meegegaan naar Bonaire. Niet dat je daar leert fotograferen, het is er onder water haast even helder als boven water, maar je houdt er wel leuke digitale herinneringen aan over. Toen we weer terug waren in Nederland zijn mijn toenmalig, veel te vroeg overleden, vaste buddie Wilco v.d. Ven en ik ondanks de iets lagere temperatuur (het was half november en de watertemperatuur 8 graden tegenover 28 graden in Bonaire drie dagen daarvoor) gelijk weer het Nederlandse water ingegaan en vanaf dat moment ben ik me echt gaan verdiepen in de kunst van de digitale onderwaterfotografie.
Na een jaar aangemodderd en me de basisprincipes aangeleerd te hebben ontstond bij mij de behoefte om objecten van wat dichterbij te gaan fotograferen en bij Wilco de wens om ook te gaan fotograferen. Hij wilde graag mijn “oude” camera overnemen en ik keek dus wederom in de spaarpot. Mede omdat mijn wederhelft sinds ik was begonnen met digitale fotografie eindelijk kon zien, wat ik onder water zag was ik in staat om een nieuwe camera te kopen. Het werd de Olympus C5000 met uiteraard weer een onderwaterhuis. (Met name het onderwaterhuis verlengt de levensduur van de camera onder water enorm !)
Voordelen van die camera waren de mogelijkheid om in supermacro vanaf ongeveer vier centimeter te kunnen fotograferen, de vijf miljoen pixels (ik heb ze nooit nageteld, het zal wel kloppen) en het feit, dat de camera onder water volledig op alle onderdelen bediend en ingesteld kon worden.

Als je gemiddeld het hele jaar door twee keer per week duikt en het elke keer weer spannend is om na de duik thuis gelijk de foto’s te bekijken is verklaard, waarom duiken voor mij nu niet één, maar twee verslavende elementen heeft. Daarbij komt nog, dat ik naast de duiken met mijn eerder genoemde buddie Wilco ook nog het geluk heb regelmatig te duiken met Jaco Vreugdenhil, die als hobby (naast duiken, anders krijgt hij het zo snel benauwd) onderwatervideo heeft.
Mensen, die hetzelfde doel hebben tijdens een duik zorgen er ook voor, dat de ander de gelegenheid heeft om zijn of haar hobby uit te oefenen. Bovendien leer je van elkaar.

Drie jaar na mijn eerste vakantie daar werd er een nieuwe trip naar Bonaire gepland.
Toen mijn hand na een voorzichtige greep in mijn spaarpot niet leeg bleef en Wilco wederom mijn "oude" camera wilde overnemen kon ik mijn grote droom om een spiegelreflex camera te kopen verwezelijken. Het werd de Olympus E330, waar ik op de valreep ook nog een 35 milimeter macrolens bij kon kopen. Deze camera heeft in Bonaire uitstekende diensten bewezen.

Bijkomend voordeel was ook, dat ik, doordat ik nu de beschikking had over zowel een macrolens, een standaardlens en een zoomlens, ook boven water enorm veel mogelijkheden kreeg om onder allerlei omstandigheden en in allerlei situaties foto's te kunnen maken.

Al met al ben ik zeer blij, dat ik ooit ben begonnen met duiken en zeker dat ik ben gaan fotograferen.

Ik hoop, dat ik het nog heel lang kan blijven doen.

Peter Hordijk